Skip to content

Randomizowana, kontrolowana próba zmniejszenia dziennej dawki zydowudyny u pacjentów z nabytym zespołem niedoboru odporności ad 5

1 miesiąc ago

297 words

Dwieście pięć osób (z 406 przebadanych [50 procent]) miało wykrywalne poziomy antygenu HIV w surowicy przed leczeniem (Tabela 3). Znaczący spadek poziomu antygenu HIV odnotowano wśród tych osób w tygodniu 8 i utrzymywał się przez całe badanie. Nie zanotowano statystycznie istotnych różnic pomiędzy obiema grupami leczenia w poziomach antygenów lub zmianach z wartości przed traktowaniem. Stu sześćdziesięciu dziewięciu badanych (z 205 przebadanych [82 procent]), u których wykryto poziomy antygenu przed terapią, odczuło zauważalne obniżenie poziomu w surowicy podczas leczenia (Tabela 3). Nie było różnicy między obiema grupami leczenia w czasie do obniżenia poziomów antygenu (P = 0,74 w teście log-rank). Trzynastu badanych (spośród 146 przebadanych [9 procent]), którzy byli ujemni na antygen HIV przed rozpoczęciem leczenia, miało później wykrywalne poziomy antygenu podczas 128 tygodni leczenia. Nie było różnicy między obiema grupami leczenia w czasie do zaobserwowania wykrywalnego poziomu antygenu (P = 0,11 w teście log-rank). Zdarzenia niepożądane
Sto osiemdziesięciu trzech pacjentów zostało wycofanych z leczenia zydowudyną z powodu reakcji toksycznych. Zydowudynę przerywano wcześniej u większej liczby pacjentów w grupie leczonej standardowo niż w grupie otrzymującej małą dawkę (106 pacjentów [40 procent] vs. 77 pacjentów [29 procent], P = 0,0001 w teście log-rank). Wśród zgłoszonych objawów tylko ból głowy odnotowano częściej w grupie z niskimi dawkami (205 pacjentów [78 procent] vs. 177 pacjentów [68 procent], P = 0,006).
Dwadzieścia dwa podmioty (8 procent) w grupie leczonej standardowo i 27 (10 procent) w grupie z niską dawką miało podwyższony poziom enzymu wątrobowego (.5 razy górna granica normy dla aminotransferazy asparaginianowej w surowicy, P = 0,45) . Nie zanotowano statystycznie istotnej różnicy między dwiema grupami pod względem czasu do pierwszego znacznego podniesienia poziomów enzymu (P = 0,97).
Rysunek 4. Rycina 4. Szacunkowe rozkłady długości czasu do pierwszego epizodu ciężkiej niedokrwistości (A) (Hemoglobina <5 mmol na litr [80 g na litr]) lub neutropenia (B) (<0,750 × 109 na litr). Sto siedemdziesiąt osiem osób (34 procent) miało stężenie hemoglobiny poniżej 5 mmol na litr (80 g na litr) (101 [39 procent] w grupie leczonej standardem i 77 [29 procent] w grupie z niską dawką, P = 0,027). Większy odsetek pacjentów w grupie leczonej standardowo miał pierwszy epizod ciężkiej niedokrwistości na wcześniejszym etapie badania, w porównaniu z odsetkiem w grupie otrzymującej małą dawkę (p = 0,0009) (ryc. 4A). Sto trzydzieści cztery podmioty (26 procent) otrzymywało transfuzje czerwonych krwinek (65 w standardowej grupie leczenia i 69 w grupie z niską dawką, P = 0,69); średnia ilość przetoczonych komórek wynosiła 5,1 . 4,5 jednostek w grupie leczonej standardem i 6,1 . 7,5 jednostek w grupie z niską dawką (P = 0,37).
Dwieście trzydzieści osób (44 procent) miało liczbę neutrofilów poniżej 0,750 x 109 na litr (134 [51 procent] w grupie leczonej standardem i 96 [37 procent] w grupie z niską dawką, P = 0,0008). Większy odsetek pacjentów w grupie leczonej standardowo miał pierwszy epizod ciężkiej neutropenii wcześniej w badaniu, w porównaniu z odsetkiem w grupie otrzymującej małą dawkę (p = 0,0001) (ryc.
[więcej w: jejunostomia, spiaczka cukrzycowa objawy, kolka trzustkowa ]