Skip to content

Pilotażowe badanie niskodawkowej zydowudyny w infekcji ludzkim niedoborem odporności czesc 4

2 miesiące ago

487 words

Od tygodnia 12 do 24 lub 36 tygodnia średni wynik punktowy Karnofsky ego, liczba lub nasilenie objawów oraz średnia waga nie zmieniły się w żadnej z sześciu grup leczenia. Wpływ różnych dawek zydowudyny na antygenemię
Rysunek 1. Rycina 1. Mediana zmian poziomu antygenu HIV podczas pierwszych 12 tygodni badania, według grupy leczenia. Panel A pokazuje poziomy antygenu HIV w grupie 300 mg zydowudyny (linia ciągła), grupie 600 mg (linia przerywana) i grupie 1500 mg (linia przerywana). Panel B pokazuje poziomy wśród otrzymujących samą zydowudynę (linia ciągła) i tych otrzymujących zydowudynę i acyklowir (linia przerywana). Paski błędów wskazują górny i dolny kwartyl. Redukcja antygenu HIV z linii podstawowej była istotna w każdym punkcie dla każdej grupy.
Pacjenci przyjmujący 300 mg zydowudyny wykazywali spadek antygenu HIV tak szybko i tak samo jak u pacjentów leczonych wyższymi dawkami (Fig. 1A). Jedynie 13 z 47 osobników pozytywnych na antygen HIV (28 procent) stało się ujemnych w tym okresie. Odsetek, u których antygenemia HIV ustąpiła po terapii wynosiła 32 procent w grupie 300 mg, 21 procent w grupie 600 mg i 33 procent w grupie 1500 mg. Mediana zmiany poziomu antygenu HIV wyniosła 82% w grupie przyjmującej małą dawkę, 71% w grupie otrzymującej średnią dawkę i 74% w grupie przyjmującej dużą dawkę (nieistotna statystycznie).
Jednoczesne leczenie acyklowirem nie zwiększało znacząco działania zydowudyny (w jakiejkolwiek dawce) na poziom antygenu HIV (ryc. 1B) lub odsetka pacjentów, u których rozwinęła się antygenemia HIV. Wśród osobników pozytywnych pod względem antygenu HIV, zaobserwowano 50 procentowy spadek poziomu antygenu podczas pierwszych 12 tygodni u 76 procent 25 leczonych samą zydowudyną i 79 procent z 24 leczonych kombinacją (P nieistotne) . Mediana spadku poziomu antygenu HIV wyniosła 74% u osób przyjmujących samą zydowudynę, w porównaniu z 73% u osób otrzymujących oba leki.
Zdolność Zydowudyny do podtrzymywania spadku poziomu antygenu HIV w fazie rozszerzenia badania była również podobna we wszystkich grupach leczonych. W tej fazie 40 pacjentów miało medianę sześciu pomiarów antygenu HIV. Trzynastu z 18 osób, którzy byli ujemni na antygen HIV po 12 tygodniach pozostało ujemnych po medianie wynoszącej 28 dodatkowych tygodni. U dwóch osób, które stały się ujemne w ciągu pierwszych 12 tygodni, antygen ponownie pojawił się. U trzech osób, które przystąpiły do badania bez wykrywalnego antygenu HIV, rozwinęła się antygenemia HIV. Żaden z 22 osobników, którzy byli dodatni pod względem antygenu HIV po 12 tygodniach, stał się ujemny po medianie trwającej 28 tygodni ciągłej terapii. W tym okresie osoby we wszystkich grupach terapeutycznych odnotowały medianę wzrostu o 14 procent w stosunku do poziomu antygenu HIV w porównaniu z poziomem w 12. tygodniu (P = 0,06), a wzrost był porównywalny we wszystkich grupach.
Wpływ na antygenemię zmiany dawki zydowudyny
Tabela 2. Tabela 2. Antygenemia HIV p24 w okresie Crossover. Dwadzieścia trzy osoby uczestniczyły w skrzyżowaniu dawki mediana 41 tygodni (zakres, 12 do 92) po przyjęciu
[patrz też: nifuroksazyd hasco zawiesina, perforatio tecta, olx łęczna ]

0 thoughts on “Pilotażowe badanie niskodawkowej zydowudyny w infekcji ludzkim niedoborem odporności czesc 4”